• دانش‌آموخته‌ی مقطع کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی در دانشگاه خوارزمی
• دارای پروانه‌ی اشتغال سازمان نظام روان‌شناسی

آموزش در حوزه‌ی مکاتب روان‌کاوی و روان‌درمانی‌های روان‌کاوانه را نزد اساتید مطرح این حوزه در ایران آغاز کردم و به‌ طور مشخص علاقه‌مند به مکاتب روابط موضوعی و بین‌الاذهانی هستم.
در حال حاضر تحت نظارت حرفه‌ای، با رویکرد “روان‌درمانی معطوف به انتقال”، که از آراء اتو فریدمن کرنبرگ و سنت روابط موضوعی کلاینی برخاسته، مشغول کار درمان فردی بزرگسالان هستم.
در درمان‌های روان‌کاوانه، نشانه یا سیمپتوم (شکایت‌های درمانجویان به‌وقت مراجعه به روان‌درمانگر)، که یکی از دروازه‌‌های ورود به ساحت روان است، به‌عنوان بخش قابل رویت و روبناییِ تعارضات درونی و  زیربنایی نگریسته می‌شود. در نتیجه، هدف ما در درمان روان‌کاوانه یا روان‌پویشی، رفتن به لایه‌های زیرین روان و درک و شناخت و تحلیل نیروهای درون‌روانی در جدال و تعارض با یکدیگر و همچنین بازتجربه‌ و از آن خود کردن تجارب روانی است. این فرایند، تنها در دل یک رابطه‌ی نزدیک و امن اتفاق می‌افتد که خود می‌تواند سبب روشن‌شدنِ الگوهای تکرارشونده‌ای باشد که به‌دور از هشیاریِ ما، در روابط نزدیکمان نیز رخ می‌دهند. در نهایت، زمانی که به ساحت روان در حضور یک رابطه‌‌ی واقعی، نوری از امنیت و آگاهی تابانده شود، دیگر روان ما، به سیمپتوم، به‌عنوانِ نتیجه‌ی تعارضات زیربنایی، نیازی نخواهد داشت.